De laatsate show voor de zomerstop was deze keer in het Belgische Herk de Stad. We kregen leuke reacties en een mooie recensie in de lokale pers dus die delen we hier graag.
DE MUZIEK VAN THE BOSS WEERKLONK IN HERK-DE-STAD
Het was een gezellige drukte, daar in het prachtige Olmenhof, zaterdagavond 4 juli 2026. Hier kon je, als je wou, voor de tweede keer dit jaar een gratis concert meebeleven.
Geen toestanden zoals ik die vorige donderdag had meegemaakt in het ‘Festivalpark Werchter’ aan de Haachtsesteenweg te Rotselaar, waar de fenomenale The War on Drugs me van m’n sokken hadden geblazen.
Nee, van een Barn, KLuB C of een ander Nest was hier geen sprake, enkel een tot Main Stage omgevormd prieel volstond om er het muziekgebeuren te laten plaatsvinden.
Deze keer hadden de organisatoren gekozen voor een groep uit Nederland, meerbepaald voor THE BRUCEBAND.
Het is een tributeband die al 20 jaar het beste van The Boss op het podium brengt. Ze zijn ondertussen een bekend fenomeen geworden bij de Springsteen kenners, niet enkel in Nederland maar ook ver in het buitenland.
Herk-de-Stad was voor zanger/gitarist Robert Philippi terra incognita, hij en zijn compagnons hadden er nog nooit een voet aan de grond gezet, het gaf bij hen een zelfde gevoel als wat indertijd Neil Armstrong ondervond toen hij als eerste mens een voet op de maan zette. De bewoners van het ongekend terrein ontvingen The Bruceband met open armen waarvan de handen op regelmatige basis flink applaudisseerden.
Vierentwintig nummers werden er geplukt uit het rijke repertoire van Bruce Springsteen and the E Street Band.
Het begon met een verslag over zijn geboorte in de VS, het zijn slechte landen volgens Bruce.
Buiten op straat leerde hij Sandy kennen, die hij na het werk aan de snelweg meenam naar de rivier om daar gloriedagen te beleven. Het was daar het beloofde land, dat uiteindelijk hun woonplaats werd.
Een onvoorspelbare weg leidde hen naar een plaats waar ze zelfs staan te dansen in het donker, waar men constant op zoek is naar liefde en avontuur.
Het hongerige hart van hem zou daar geen overgave kennen, ook verliest hij alle hoop. Hij bleef sterk verlangen naar intimiteit… hij stond als het ware in brand.
Na enige tijd ontsnapten ze via een zijstraatje aan de dagelijkse sleur en gingen op zoek naar de ‘Amerikaanse droom’.
Terwijl hij herinneringen van zijn oude vriend Bobby Jean bovenhaalde omarmde hij zijn ‘Sherry Darling’ en gingen ze lekker dansen, gingen ze gezamenlijk uit hun dak. Het was draaien en schreeuwen om dan samen te vluchten en de liefde op de proef te stellen.
Na het slotakkoord van THE BRUCEBAND draaiden de talrijke aanwezigen zich richting uitgang en dansten de donkere nacht tegemoet, opweg naar andere oorden. Het Olmenhof kreeg z’n rust terug.
Of er onderweg katjes in het donker werden geknepen, daar heeft momenteel nog geen haan om gekraaid. Maar met een kater zondagochtend opstaan, dat zou voor sommigen wel het geval kunnen zijn geweest.
Hieronder wat mooie foto’s van de show. We wensen iedereen een mooie zomer en hopen jullie allen weer snel ergens te zien.
